خبر درگذشت زنده‌یاد «حمید علیدوستی» که اعلام شد، کمتر از نیمروز، موجی از دریغ و اعلام همدردی سراسر کشور و طبقات و صنف‌های مختلف را فراگرفت. درست که حمید خان در زمانهٔ ورزشکار بودنش یکی از ماهرترین و گلزن‌ترین فوتبالیست‌های ایران در تیم ملی و تیم هما بود، تیمی که روزگاری یکی از تیم‌های محبوب و قدرتمند ایران و تهران بود، اما مگر مهارت و موفقیت‌های او مربوط به امروز و دیروز بود که به‌یاد همه مانده باشد؟
حدود چهل سال از آخرین روزهایی که مردم فوتبال پاس به توپ شدنِ او را دیده اند، گذشته است. یعنی دو نسل از مردم مهارت‌های تکنیکی او را بی‌واسطه ندیده بودند. به آن اضافه کنید که هیچگاه عضو و بازیکنِ چند تیمِ پرطرفدار نبوده که در جمع و تشکیلات پیشکسوتیِ آنها عضو باشد و همیشه بهانه و مورد ارجاع رسانه‌ای متعدد قرار بگیرد. تیمهایی را هم که روزی در آنها بازی می‌کرد، اگر هم منحل نشده باشند، دیگر حضوری مؤثر در میدان و ذهن مردم ندارند که به واسطهٔ آن به نام و خاطره‌‌های متوالی از این چهرهٔ محبوب، منجر شوند.
زنده یاد علیدوستی در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی حضوری مداوم و پررنگ و پرمشتری نداشت که متکی بر فراوانی پشتیبانی فالوئرها و لایک و کامنت‌های پرشمارِ آنها متکی باشد. پس محبوبیت پنهان و خفته او در دل این‌همه سوگوار، از پیر و جوان، از کجا می‌آمد؟ مگر بزرگداشتِ مردمیِ او در سوگش منحصر به فوتبال‌دوستان بود؟ مگر هنردوستان، سینماگران و سینمادوستان کمتر از اهالی ورزش در یادمان حمید علیدوستی مایه گذاشتند و برایش یادمان گرفتند و از نیکنامی‌اش راویت و خاطره نوشتند؟ جز اینکه «ترانهٔ علیدوستی» فرزند او چهرهٔ محبوب و مشهورِ بازیگری بود، شخصا فعالیت سینمایی داشت که تا این حد در بین هنرمندان و اقشار فرهنگی محبوبیت و مقبولیت داشته‌باشد؟ پاسخ همه اینها را باید در یک نکته دانست: «آقای علیدوستی ورزش، تلاش، فرهنگ و مردم‌داری را سرلوحهٔ زندگیش قرار داد و با محبوبیتی ویژه، شخصیت و فردیتی منحصر به فرد پیدا کرد.»
یک شخصیت ورزشیِ سرشناس و معروف جامعه، که نوعِ سلوک و الگوپردازی از خودش را نه به زشت‌وزیبایی‌های متاثر از متن و حواشی، قهروآشتی‌های متداول، اما نوعا زردِ رسانه‌ای ونه به موج‌سواری‌های منفعت طلبانهٔ اجتماعی، نه به ایجاد موج‌های مرود شهرت‌طلبی، بلکه بر عکسِ آن، به مسیرهایی که به مطالعه، کتابخونی، دانش‌افزایی و بهره‌وریِ حداکثری از دنیای فرهنگ و هنر اختصاص داده بود و در واقع با امداد از زیبایی‌های بیکران موجود در هنرها به نوعی تزکیه نفس رسید. او با منش اجتماعی، در زمانهٔ پرآشوب، نامتوازن و پرهیاهوی فضاهای رسانه‌ای زرد، آن هم به عنوانِ کسی که شهرتی ملی دارد و مایه برای معروفیت دارد هرگز نخواست از بازار آشفته و آبِ گل‌آلود ماهی بگیرد. او با یک عادت‌شکنیِ نجیبانه در مسیرِ اخلاق، تواضع و سلوکِ مردمدارانه و راهکارِ بی‌خدشه و بی‌تخلف زندگی کرد.
علیدوستی برای شخصیتِ مردمی و ملی‌اش، و حفظِ سرمایهٔ بی‌گزند و بی‌شبهه‌اش نیاز به بخشنامه، مدال و القابِ اهداییِ دیوانی، و یا حمایت‌های حزبی و رنگیِ این گروه یا آن یکی نداشت. او مزدِ محبوبیت و قدردانی را از مردم ورزش‌دوست و هنرشناسی گرفت که به فراست جنس مرغوب و اصیل، شخصیتِ ویژهٔ او را بخوبی می‌شناختند و معیارهای متفاوتِ محبوب شدنِ یک‌روزه را با محبوبیتی ماندگار و مراقبت‌شده، به سادگی از هم تشخیص می‌دادند. حمید علیدوستی عملکردِ باکیفیت و ممتازِ ورزشی‌اش را با دلمشغولی و شخصیت سازی به واسطه‌گیری و مجاورت‌گزینی از مرغوبیت ذاتی هنرهایی همچون موسیقی، سینما،ادبیات و … پیوند زد و حاصلِ این روحیهٔ ورزشکارِ فرهنگی و مردمی، منجر به کسبِ نمرهٔ ممتازِ اجتماعی، از مردمی شد که دوستش داشتند و در مرگش عزادار شدند.
