فیلمِ «خانوادهُ اجارهای» Rental Family ساختهی هیکاری، از فیلمهای بحث برانگیزِ سال ۲۰۲۵ است که مسائلی انسانی، فرهنگی و البته کیهانی را با لحظاتی کمیک بیان کرده است. فیلم قصهی بازیگری است که نقشی عجیب را در زندگیش بازی میکند. او در شرکتی کار پیدا میکند که کارش اجارهی بازیگر به کسانی است که نیازمندِ خانواده و صمیمیت اند و این بازیگر باید بشکلی اجارهای، جایِ خالیِ یک عضو خانواده یا دوست نداشتهی آنها را بازی کند.
فیلم روایتگرِ تنهاییِ بشرِ مدرن در جامعهُ پر جمعیتِ توکیو است و با نمایی از شلوغیِ این شهر آغاز میشود و به خانهُ فیلیپ(با بازی برندن فریزر) میرسد که در تنهایی با حسرت به زندگیِ خانههایی نگاه میکند که اعضای یک خانواده، در کنارِ هم لحظاتی گرم و پر مهری دارند. حکایتِ ارتباط در جهانِ به اصطلاح مدرن، تبدیل به کالا شده و تاریخِ انقضا دارد! اگر کسی دوست یا خانوادهای میخواهد باید با پرداختِ هزینهای برای مدتی تعیین شده، حق داشتن خانواده و همدم داشته باشد و عاطفه و انسانیت در برابرِ وابستگیها و نیازهای فردی در سیستمِ خشکِ ژاپنی، جایگاهی ندارد.
موضوعِ دروغ در این فیلم، کاری غیر اخلاقی نیست چون گاهی لطفی در حقِ دیگری انجام میشود تا سرپوشی برای دردها اوست و به گفتهُ فیلیپ بد نیست گاهی در زندگی وانمود کنیم که حالمان خوب است! او که بازیگری میانسال و ساکنِ توکیو است، در به در دنبال کار میگردد. در این جستجو برحسبِ اتفاق، پیشنهادی عجیب از سوی شرکتِ خانوادهُ اجارهای دریافت میکند. او باید سه هفته نقش پدرِِ میا دخترِ هفت سالهای را بازی کند که برای قبولی در مدرسهای خصوصی و مصاحبهی شفاهی، نیازمندِ پدر است اما میا نباید بفهمد که فیلیپ، پدرِ واقعیاش نیست.
البته که حضور فیلیپ در زندگیِ میا ساده نیست و هویتِ خودش با وابستگیهای عاطفی به میا واردِ چالش میشود. فیلیپ وظیفه دارد آدمها را هر بار با هویتی جعلی، از تنهایی نجات دهد؛ در حقیقت خودش هم طیِ ساعاتی از روز، از تنهایی رها میشود. او با ایفایِ نقشهای مختلف به تواناییهایی در ارتباطهای انسانی در خودش پی میبرد هرچند همچنان از درون، تهی، شکننده و تنها است.
فیلم تقابلِ میان فرهنگِ شرق و غرب است. فرهنگِ ژاپنی چون آموزگاری کهنهکار، به فیلیپِ آمریکایی درسِ کیهان میدهد مثل بحثِ وحدتِ وجود و حضورِ هشت میلیارد خدا؛ مثل صحنهُ پایانی فیلم که فیلیپ وقتی خودش را در آینهُ عبادتگاهی میبیند؛ به حرفِ کیکو هاسگاوا(با بازی آکیرا ایموتو) میرسد که به او گفته بود هشت میلیارد خدا وجود دارد از جمله آسمان، خورشید، درخت و انسان؛ او تجلیِ خدا را در خود و آینه میبیند. فیلیپ اوضاعِ پیچیدهُ قوانین سفت و سختِ ژاپنی را ساده میکند و جسارت دارد و مقابلِ قوانین خشکِ فرهنگیِ شرق بایستد. مثل صحنهُ مصاحبهُ مدرسهُ میا که حضور او به عنوانِ پدر و صحبتهای اغراقآمیزش دربارهُ ویژگیهای مثبتِ میا،، باعث قبولیِ دخترک در مدرسه میشود.
سکوت که بخشی از فرهنگِ شرقی است نقش اساسی در تمامیِ صحنههای فیلم دارد و به مخاطب فرصت تامل و تفکر میدهد و ریتمِ فیلم در مقایسه با فیلمهای پر هیاهوی هالیوودی، بسیار آرام و دلنشین است. این فیلمِ خوش ساخت با طرحِ موضوعهایی متفاوت و بکر؛ مورد استقبالِ منتقدان آمریکایی قرار گرفته و موفق به کسب ۱۱ جایزه و دریافت ۲۳ نامزدی در جشنوارههای مختلف شده است.
خانواده اجارهای
کارگردان: هیکاری
نویسندگان: هیکاری و استیون بلاهات
بازیگران: برندن فریزر، تاکههیرو هیرا، ماری یاماموتو، آکیرا ایموتو
محصولِ ژاپن و آمریکا
سال ساخت: ۲۰۲۵
