Skip to main content

می‌گویند شانس فقط یک‌بار درِ خانه‌ی آدم را می‌زند، حکایتِ زندگیِ نوجوانی به نام هما (الطایف داوئی) است که در فقر به سر می‌برد و با خوش‌شانسی محموله‌ای گران قیمت را همراه با برادرِ کوچکترش عبدالله (محمد علی عیاری)، به دست می‌آورد.

فیلم کوتاه و کمدیِ «باشگاهِ فوتبالِ نفتا» Nefta Football Club یک فیلم کوتاه اکشن است که کارگردان فرانسوی «ایو پیا» آن را ساخته است. این فیلم محصول مشترکِ تونس، فرانسه و الجزایر است که در سالِ ۲۰۱۸ ساخته شده، فیلم داستانِ این دو برادر روستایی است که در صحرای تونس به شکلی تصادفی، با الاغی برخورد می‌کنند که محموله‌ای مشکوک و گران قیمت، که یک بارِ سفید رنگ است را حمل می‌کند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند این محموله را به روستایشان ببرند، جالب اینجاست که این الاغ در گوش‌هایش هدفون هم زده است! گویی شانس درِ خانه‌‌ی آن‌ها را زده است.

هما پسرکی زیر سنِ قانونی است که باید مثل هم‌سن‌ و سال‌هایش، زندگی نرمالی داشته باشد؛ او با گاری‌اش می‌چرخد، سیگار می‌کشد و با خلافکارانِ محله در ارتباط است. او سختیِ شرایط را درک می‌کند و به دنبالِ راهی است تا خودش را از این گرداب نجات دهد. بخشِ طنزِ تلخِ ماجرا آنجاست که عبدالله برادر کوچکترِ هما، درکی از وضعیت موجود ندارد و فقط دنبالِ فوتبال است و نمی‌تواند برای تغییر وضع موجود کاری انجام دهد، او پذیرفته که زندگی همین است.

فیلم نگاهی طنز و انتقادی به فقر، جبر جغرافیا و فساد و قاچاق مواد مخدر دارد. سکانس اول با دو مردِ بالغ شروع می‌شود که دنبالِ محمولهُ‌شان در بیابان می‌گردند و سکانس بعدی دو نوجوان فقیر را نشان می‌دهد که محموله را پیدا می‌کنند. آن دو مرد، شاید آیندهُ این دو نوجوان باشند.

بازیِ بازیگران، از جمله دو بازیگر اصلی الطایف داوئی و محمدعلی عیاری روان، زیرپوستی و بسیار طبیعی و باورپذیر است. قاب‌بندی‌های دوربین خلاقانه است و لوکیشن‌های مناظر طبیعی، با قاب‌بندی های اسلایدگونه، جاذبه‌های بصری زیادی به فیلم داده است. تأثیر موسیقی متن نیز به فیلم جلوه‌ی بیشتری داده و فیلم را از یک‌نواختی در آورده‌ است.

از جمله افتخاراتِ این فیلم می‌توان به جایزه “بهترین فیلم کوتاه داستانی” از جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۹، اشاره کرد ضمن این که فیلم نامزدِ اسکارِ بهترین فیلم کوتاه در سال ۲۰۲۰ بوده است. از دیگر امتیازهای این فیلمِ کوتاه طراحی پوستری با حال و هوای شاعرانه و نوستالژیک آن است که مخاطب را راغب به تماشا می‌کند.