فیلم کوتاهِ «اتاقِ نامه» ساختهی “الویرا لیند” قصهی زندگیِ ریچارد(با بازی اسکار آیزاک)، افسرِ مسئولِ زندانیانِ تادیبی است که حالا ارتقا شغل گرفته و به اتاقِ نامهها منتقل شده است، وظیفهی او خواندن نامههایی است که برای زندانیان ارسال شده، دریچهای که او را به حقایقی دربارهُ زندگیِ زندانیها و رمز و راز و پیچیدگیِ بحرانِ آنها وارد میکند.
فیلم به دو موضوعِ مهم اشاره دارد: «یا این مامور باید وظیفهی انسانی را بیخیال شود یا بخاطرِ عاطفهُ انسانی، خودش را در قبالِ زندگیِ آنها، با هر جرمی، احساسِ مسئولیت کند، با این نگاه، او شخصیتی است که پا را فراتر از پروتکلهای خشک زندان میگذارد و این سوال را مطرح میکند: «کدام وظیفه مهمتر است؟ وظیفهُ اخلاقی و انسانی در برابر زندگیِ یک فرد، یا وظیفهُ شغلی و قوانینِ خشکِ اداری؟»
موضوعِ مهمِ دیگری که فیلم به زیبایی و از چند منظر مطرح میکند، مسألهی تنهاییِ انسان است. تنهایی از نظر اروین یالوم در هستیگرایی، این است که تو با باید به تنهاییِ درونِ فرد در موقعیتی که قرار گرفته، اهمیت بدهی یا تنهاییِ وجودی او؟ هر کدام از شخصیتهای فیلم، در زندگیشان، به نوعی تنها هستند؛ بدتر از همه، زندانیان محکوم به اعدام اند که مأیوس و مچاله شده، دچارِ تنهایی بین فردی هستند. یکی از زندانیان به نام جکسون(با بازی جان داگلاس تامپسون) سعی در انکارِ تنهایی دارد و در انتظارِ نامهُ دخترش است. زندانیِ دیگری به نام کریس(با بازی برایان پتسوس) تنهایی را پذیرفته بشکلی که حتی علاقهای به خواندنِ نامههای معشوقه سابقش، رزیتا هم ندارد. رزیتا(با بازی آلیسا شاکات) معشوقهُ سابقِ او که محکوم به اعدام است، با نامه نوشتن به کریس و یادآوریِ خاطرات گذشته، سعی در فرار از تنهاییِ درون فردی دارد و با وجود ارتباط تازهای که برقرار کرده، هنوز به دنبالِ خاطراتِ گذشتهاش میگردد.
ریچارد مسئول اتاقِ نامههای زندان هم انسانی است تنها که زندگیِ مجردی و سردی دارد اما او با این شرایط، کنار آمده است. فیلم «اتاقِ نامه» فضایی تیره و سنگین دارد و از عناصری مثل رنگهای سرد و خنثی، کادربندی بسته و سکوت در بسیاری از صحنهها، برای انتقالِ حسِ خفقانِ زندان استفاده کرده است.
تکرارِ سکوت در صحنههای زندگی روزمرهُ ریچارد، ممکن است برای مخاطبانِ کم حوصله و علاقهمندِ به صحنههای شلوغ، خسته کننده باشد. یکی از امتیازاتِ مهم فیلم، بازیِ بازیگران آن است که اغلب روان و باورپذیر است از جمله اسکار آیزاک(ریچارد) که سردی و بی حسیِ درونِ چهرهی او، همسو با شخصیت و موقعیتی است که خلق کرده است. آلیسا شاکات با حضورِ کوتاهش، در خلقِ چند صحنهی تاثیر گذار بسیار موفق ظاهر شده است، او نقشِ زنی درمانده و خسته را بازی میکند که در حالِ ساخت دوبارهی زندگی، و باردار است.
جان داگلاس تامپسون(جکسون) هم که چیزی به پایان عمرش باقی نمانده و تنها معنای زندگیاش دریافتِ نامهای از دخترش است. هرچند در فیلم حضوری کوتاه دارد، اما این شخصیت را بسیار درخشان بازی کرده است. برایان پستوس(کریس) شخصیتِ نا امید، درمانده و خشمگین، هم انتخاب مناسبی برای این نقش بوده است.
«اتاقِ نامه» فیلم خوش ساختی است که طی زمانی حدود سی دقیقه، قصهی سادهاش را پُراز لحظههای تاثیرگذارِ و ماندگار خلق کرده است.
