بررسی بخش بین‌المللی جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان
جشنوارهٔ جهانیِ فیلم فجر در پاییز سال گذشته شاهدِ حضورِ تعدادی سینماگر خارجیِ نه چندان مطرح، به جز «نوری بیلگه‌جیلان» بود و همان تعداد فیلم‌های راه‌یافته به بخش‌های رقابتی جشنواره، تعدادی جایزه را از آن خود کردند، اما بخشِ بین‌المللِ سی و هشتمین «جشنوارهٔ فیلم کودک و نوجوان اصفهان» حکایت دیگری داشت. آثارِ تحریم و ادامهٔ وضعیتِ نه جنگ نه صلح، در جشنوارهٔ امسال، بیشتر خودش را نشان داد و سبب کسادی بخشِ غیرملیِ جشنواره شد. در این دوره از جشنواره، ۱۷ فیلم از بین آثار متقاضی، انتخاب شد ولی از این تعداد هیچ‌کدام شایستهٔ دریافتِ جایزه از سوی هیات داوران، که هیچ سینماگرِ خارجی عضو آن نبود، شناخته نشدند.
در طولِ برگزاریِ جشنواره از کم و کیفِ فیلم‌های خارجی کمتر گزارشی منتشر شد و پدیدهٔ غافلگیرکننده‌ای مشاهده نشد. راه دور نروم اگر به دنبالِ اسامیِ فیلم‌های خارجی و کشورهای سازندهٔ آنها باشید، اطلاعاتِ زیادی در دسترس نمی‌باشد.! در جدولِ برنامه‌های این دورهٔ جشنواره، رد و نشانی از فیلم‌ها و انیمیشن‌های پرطرفدار خارجی که بچه‌ها در طول سال آنها را در دیوایس‌های شخصی‌شان می‌بینند، نبود تا جشنواره با نمایشِ فیلم‌ها و انیمیشن‌های ایرانی بر خلافِ نامش، رنگ و بویی کاملا بومی و ملی داشته باشد. رویکردِ جشنواره در قبالِ تولیداتِ ایرانی و در حاشیه قرارداشتنِ محصولاتِ غیر ایرانی، به قدری آشکار بود که در نشریهٔ روزانهٔ جشنواره، هیچ‌یک از همان تعداد فیلمِ خارجیِ راه‌یافته به جشنواره معرفی نشدند تا بخشِ بین‌الملل جشنواره در سکوت و سکون برگزار شود.
در سال‌های دور، زیبایی و جذابیت شهر تاریخی اصفهان برای بسیاری از مهمانان و سینماگران خارجی، انگیزهٔ زیادی برای سفر به اصفهان ایجاد می‌کرد. آنها با حضور در شهری که بحق نصف جهانش خوانده‌اند، سفری به اعماقِ تاریخ می‌کردند و از چهرهٔ پاییزیِ اصفهان لذت می‌بردند. در واقع سفر آنها هم فال بود، هم تماشا. از سوی دیگر دبیرِ جشنواره جهانیِ فیلم فجر هنوز معرفی نشده است. در صورت برگزاری جشنواره، خطر غیبتِ سینماگران جهانی، جشنوارهٔ جهانی را هم تهدید می‌کند.
پالسِ دریافتی از جشنوارهٔ فیلم کودک و تکرارِ همین وضعیت در دو جشنوارهٔ پیشِ رو، یعنی فیلم کوتاه و مستندِ حقیقت، تردیدها را در بارهٔ برگزاریِ جشنواره جهانی فیلم فجر، برطرف خواهد کرد و مسئولانِ امر سرانجام به جمع‌بندی لازم خواهند رسید که جشنوارهٔ جهانی را برگزار کنند و یا عجالتا امسال قید آن را بزنند. البته بعید نیست فیلمسازانِ کوتاه و مستندساز به اعتبار جوانی و جسارت، از فرصتِ حضور در تهران بهره ببرند و با پروازهای غیرمستقیم، خود را به مقصد رسانده و آی‌دی کارتِ خود را از دفترِ جشنواره دریافت کنند.
آنچه که بر جشنوارهٔ فیلمِ کودکِ امسال و جشنوارهٔ جهانیِ فیلم فجرِ یکسالِ قبل گذشت، باید مقاماتِ ارشدِ فرهنگیِ کشور را بر آن دارد تا تصمیم‌سازانِ کشور متوجه شوند دچارِ انزوای ناخواسته در مجامعِ سینمایی از جمله جشنواره‌هایی که به میزبانیِ کشورمان برگزار می‌شود، بشوند. پیش‌بینی و اهدای «جایزه ویژهٔ میناب» در جشنواره‌های سینمایی زمانی از اهمیت و ارزشِ دوچندان برخوردار می‌شود که در مقیاسِ بین‌المللی مورد توجه قرار گیرد.
آنچه بر «جشنوارهٔ فیلم کودک» امسال و «جشنواره جهانی فیلم فجر» در یک سالِ قبل گذشت، باید مقاماتِ ارشدِ سینمایی را بر آن دارد تا رایزنی‌هایی با تصمیم‌سازانِ کشور انجام دهند و راهکاری برای حلِ مشکلِ انزوای ناخواستهٔ ایران در مجامع سینمایی، و نیز غیبتِ سینماگران جهان در ایران بیندیشند.
