Skip to main content

به بهانه‌ی تولدِ بازیگرِ فیلمِ مستندم، اردشیر کاظمی که کتابخوارِ قهاری است و هم‌زمانیِ زادروزش با هفته کتاب و کتابخوانی، حکایت از انس و الفتِ عجیب و مثال‌زدنی‌اش با کلمات دارد. با وجود اینکه اردشیر طی این دو دهه در بیش از ۵۰ فیلم سینمایی، ۲۵ سریالِ تلویزیونی و پلتفرمی و چند تله‌فیلم بازی کرده، اما تماشاگران همیشه او را با همین چهره به یاد دارند. چندی پیش در فضاهای مجازی عکسی منتسب به اردشیر منتشر شد که خیلی قاطع اعلام کرد عکس او نیست. عده‌ای هم دربارهٔ خانواده و بچه‌هایش نوشتند که او پوزخندی زد و گفت: «اصلا ازدواج نکرده‌ام که بچه داشته باشم!»

اردشیر موقع ورود به بازیگری در سال هشتاد، ۶۳ سال داشت اما همان‌موقع هم به خاطر بافت صورتش، مسن‌تر از سنش به نظر می‌رسید. این مساله هم برچسبِ پیرترین بازیگر ایران را تشدید کرده و باعث شده مخاطبان با یک حساب سرانگشتی و استمرارِ حضورِ ۲۵ ساله‌ی اردشیر در نقش افراد خیلی سالخورده، بدون جست‌وجو و نبودِ منبع درست، هرسال شمعِ جشن تولدِ صد سالگی‌اش را فوت کنند!

بهترین منبع برای پیدا کردنِ تصویری از جوانیِ اردشیر قطعا خودش است اما به شکل عجیبی می‌گوید: «عکسی از جوانی‌ام ندارم…» وقتی بیشتر به او اصرار می‌کنم نهایتا به عکس میانسالی‌اش با سبیل اشاره می‌کند! نبودِ تصویری از جوانیِ اردشیر کاظمی، شایعاتِ بامزه‌ای را هم به‌وجود آورد. باز می‌شد با سهل‌انگاری زیرِ بارِ اینکه ادی فیشر، بازیگر و خواننده و همسر چهارم الیزابت تیلور، تصویری از جوانی‌های اردشیر باشد، رفت اما شایعه‌سازان به این مقدار قناعت نکردند و عکس آلن دلونِ خدابیامرز را هم جایِ جوانیِ اردشیر قالب کردند!

اما جوانیِ اردشیر کجاست؟ کجا گم شده؟ چرا هیچ کس اردشیرِ جوان را به یاد نمی‌آورد؟ غیبتِ جوانی‌اش حتی در آلبومِ خانوادگی چه دلیلی دارد؟ اگر هم عکسی از سال‌های جوانی‌اش باشد و خودش و خانواده‌اش نخواستند در اختیار من بگذارند، چه علتی می‌توانست داشته باشد؟ من از سرِ ناچاری بارها به خودم گفته‌ام: «این تصویرِ محو و مرموزِ جوانی را باید پیروزیِ پیری و فرزانگی دانست.»

شاید که نه، با این حساب حتما حکمتِ این غیبت را باید در انس و الفتِ ازلی و ابدیِ اردشیر با کتاب و روزنامه، مجله، مطالعه و کلمات دانست که خیلی زود خامیِ جوانی را با پختگیِ و پیری معاوضه کرد و با دریغِ تصویرِ جوانی‌ا‌ش از ما، تنها شمایلی که از خودش در دسترس و در معرضِ تماشا گذاشته، کهنسالیِ دوست‌ داشتنی‌اش است.